Licencje SQL Server: cena i model licencjonowania

Model na rdzenie (Per Core) licencjonuje wszystkie rdzenie fizyczne serwera, minimum cztery na procesor, i nie wymaga liczenia użytkowników. To jedyny model dostępny dla edycji Enterprise i jedyny sensowny wtedy, gdy z bazy korzysta aplikacja dostępna publicznie albo bardzo wielu użytkowników.

Model Server plus CAL to licencja na instancję serwera plus licencja dostępowa dla każdego użytkownika lub urządzenia. Opłaca się przy zamkniętym gronie odbiorców: kilkudziesięciu pracowników działu, jedna aplikacja wewnętrzna. Wybór modelu to najczęściej kilkadziesiąt tysięcy złotych różnicy, a zmienia się go tylko przy zakupie. Jeśli nie wiesz, ile masz instancji, zacznij od inwentaryzacji oprogramowania.

Oba modele, wpływ wirtualizacji na liczbę wymaganych licencji i porównanie z modelem Oracle rozkładamy szerzej w artykule o tym, jak liczy się licencja na bazę danych. To jest miejsce, w którym po audycie pojawia się najwięcej niespodziewanych dopłat.

Jeśli w tej samej serwerowni stoi też baza konkurencji, warto znać drugi zestaw reguł, bo jest ostrzejszy: Oracle liczy rdzenie całego klastra wirtualizacji, a opcje bazy włączone domyślnie są licencjonowane osobno. Obszary największej ekspozycji audytowej zebraliśmy na stronie o licencjach Oracle.

SQL Server 2012 to rocznik, w którym Microsoft przestawił cały model licencjonowania i dlatego do dziś generuje najwięcej pytań. Do wersji 2008 R2 licencjonowało się procesory fizyczne, od 2012 rdzenie, z minimum czterech rdzeni na procesor. Zmieniły się też edycje: zniknęła Datacenter, pojawiła się Business Intelligence, a model Server plus CAL został ograniczony do edycji Standard i Business Intelligence. Enterprise od 2012 roku licencjonuje się wyłącznie na rdzenie i tak zostało do dziś.

Przy licencjach z tych roczników na rynku wtórnym wracają dwie kwestie praktyczne. Pierwsza to prawo do wersji: licencja SQL Server 2012 uprawnia do uruchomienia tej wersji i, na zasadzie downgrade, wersji wcześniejszych, ale nie nowszych. Podniesienie bazy do rocznika 2022 wymaga nowej licencji albo aktywnego Software Assurance. Druga to licencje dostępowe, których wersja także musi odpowiadać wersji serwera lub być nowsza.

Osobna sprawa to wsparcie, bo ono właśnie się skończyło dla dwóch popularnych roczników. Wsparcie rozszerzone SQL Server 2012 wygasło 12 lipca 2022, dla wersji 2014 dnia 9 lipca 2024, a dla wersji 2016 dnia 14 lipca 2026, czyli w tym miesiącu. Baza działa dalej, ale przestaje dostawać poprawki bezpieczeństwa, a to dla systemu przechowującego dane osobowe albo księgowe jest realnym problemem w ocenie ryzyka.

Praktyczny wniosek jest taki, że kupowanie dziś licencji SQL Server 2012 czy 2014 ma sens wyłącznie do celu, którego nie da się zmigrować: starej aplikacji branżowej certyfikowanej pod konkretną wersję albo bazy archiwalnej. Do zastosowań produkcyjnych sensowniejszą wtórną licencją jest rocznik 2019 lub 2022, gdzie wsparcie sięga odpowiednio 2030 i 2033 roku.

Najczęstsze źródło to migracja do Azure SQL albo do innej bazy: firma zostaje z licencjami wieczystymi, które są w pełni opłacone, mają komplet dokumentów i nikt ich już nie uruchamia. To nie jest złom, tylko aktywo, o którym dział finansowy zwykle nie wie. Drugie źródło to konsolidacja serwerowni po fuzji, trzecie to restrukturyzacja.

Jeśli sam masz takie licencje, wycenimy je bez handlowca: wystarczy sprzedaż licencji oprogramowania przez wizard, który sprawdza cztery warunki i odrzuca subskrypcje natychmiast, z podanym powodem.